ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในระยะหลายวันก่อนหน้านี้
มันเต็มและอัดแน่นไปด้วยความเศร้า เสียใจ สับสน ว้าวุ่น
หลายความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นภายในใจ..
และโกรธตัวเอง ที่ยังคงยึดติดอยู่กับฝันร้ายในวันเก่าๆ ที่เคยเกิดขึ้น

ฝันร้าย..ที่ยังคงเก็บเอามาคิดทำร้ายตัวเองอยู่ซ้ำซาก..
จนทำร้ายคนที่รักเรามากที่สุด !!!

หลายครั้ง..ที่พยายามที่จะทำให้ตัวเองได้หลุดพ้นจากบ่วงของความรู้สึกเช่นนี้
แต่กับความเป็นจริงที่ต้องพบเจอ..
ยิ่งทำ..มันก็เหมือนกับยิ่งผูกมัดตัวเองให้จมกับความรู้สึกเช่นนี้ลงไปเรื่อยๆ
ผลสุดท้ายที่เห็น..มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลยสักอย่าง
เจ็บปวด..ที่ทำร้ายตัวเอง และ คนที่รักเรา..

กับผู้ชายคนนึง คนที่มีความรู้สึกดีๆให้เรา
หลายครั้ง..ที่ทำให้คนๆ นี้ต้องมีน้ำตา
เพราะเรื่องบ้าๆ ที่ไม่อยากจะจำ..

เจ็บปวด..เสียใจไม่แพ้กัน !!!

ไม่เคยคิดที่จะให้อภัยตัวเองเลยแม้แต่น้อย
กับการที่ต้องทำให้คนๆ นี้ต้องเสียใจอยู่เรื่อยๆ
แต่ทำไม..ผู้ชายคนนี้..ถึงยังคงยืนอยู่ตรงนี้..ไม่ยอมห่างไปไหน..
คอยปลอบโยน ให้กำลังใจ และนั่งจับมืออยู่ข้างๆ อยู่เสมอ

ทำไมกัน??

ไม่รู้ว่าจะหาคำพูดใดๆ
มาตอบแทนความรักทั้งหมดที่คนๆ นี้มีให้
ไม่รู้จริงๆ..

ไม่กล้าพอที่จะให้คำสัญญา
ว่าจะไม่ทำให้เสียใจอีกครั้ง..ไม่กล้าจริงๆ..

ดูเหมือนจะเป็นคนเห็นแก่ตัว..ก็คงใช่
เรามันคงจะเห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวมากถึงมากที่สุด
เห็นแก่ตัวมาตั้งแต่ต้น..

ที่คิดว่าการได้คบใครอีกคน
มันจะทำให้เราลืมคนในความทรงจำไปได้..

แต่กับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในใจ มันไม่ใช่เลย
เราลืมไม่ได้เลย..ทั้งๆ ที่พยายามจะลืมหลายครั้ง
แต่ทำไม..ถึงทำไม่ได้สักที..
มันทรมานเหลือเกิน!!!

:.♥.::.♥.::.♥.::.♥.::.♥.::.♥.::.♥.:

P.s.
+ เหนื่อยไหม? ,,, กับการที่ต้องหนีหัวใจของตัวเอง
+ เจ็บไหม? ,,, กับการที่ต้องทำร้ายหัวใจตัวเองอยู่ตลอดเวลา
+ ทรมานไหม? ,,, กับการที่ต้องทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร

.. เหนื่อย ..

.. เจ็บ ..

.. ทรมาน ..

แล้วทำไมถึงยังทำ ?

( ก็ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ !!! )

ก็รู้ว่ากูยังรักถั่ว แล้วทำไมต้องมาด่าคนที่กูรักให้กูได้ยิน?

ตอนนี้.....?

กูอยู่กับตัวเองกับความเหงียบและความเหงา

กูเหนื่อย....กูง่วง....ตามันจะปิด

แต่กูก็ไม่อยากหลับตาเหมือนเดิม

กูพยายามเขียนไดมานานพอสมควร...กูรู้เพียงแต่ว่ากูอยากเขียน
พยายามเขียนว่าอะไรคือสิ่งที่อยู่ในใจ เพราะตัวกูเองก็อยากรู้เหมือนกัน
กูอยากไห้มันออกมา ออกมาไห้หมดแล้วจะได้จบๆ

แต่เมื่อกูเริ่มจะกดแป้นพิมพ์ กูก็ต้องหยุดปลายนิ้ว...

กูจะเขียนอะไร มันมีอะไรอยุ่ในใจกู อะไร!!!!

ไม่ไช่ว่าไม่ได้เจออะไรมา....ไม่ไช่ว่าไม่มีอะไรไห้คิด....
ถึงเห็นว่าไม่ได้เขียนอะไรในได
แต่บางครั้งความก้ำกึ่งระหว่างคำว่าระบาย กับ ตอกย้ำ
มันใกล้กันจนกูไม่แน่ใจ

กูรู้สึกเหมือนอะไรมันขาดหายไปซักอย่าง
แต่กูไม่รู้ว่าสิ่งที่ขาดหายไปมันคืออะไร
ทั้งที่อยากตามหา.....แต่เมื่อไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ตามหา

ทั้งๆที่อยากวิ่งออกไปแล้วตะโกนดังๆว่า.......ทำไม???

กูก็ยังอยุ่ในห้องเดิมๆกับหน้าจอสี่เหลี่ยม

กูบอกตัวเองตลอดเวลาว่ากูมีเหตุผล

ถึงแม้บางครั้งมันจะเปนเหตุผลที่ไม่มีเหตุผล

แต่นั้นก็คือเหตุผลของกู

มันเหมือนการคิดเลข....
ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวยิ่งคิดยิ่งอยากหยุด
กูเคยสงสัยว่าทำไมกูคิดหาสมการทีสองสามหน้า
ทั้งๆที่คำตอบที่ได้คือสมการนี้มีค่าเท่ากับ 0

....แต่นั้นก็คือเหตุผลของมัน....


กูขี้เกียดสันหาคำมาอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ

บางทีเหตุผลที่ไม่มีเหตุผล มันมีเหตุผลมากกว่าเหตุผลที่มีเหตุผล
ในเมื่อกูมีเหตุผล...คนอื่นก็ต้องมีเหตุผล

.....แต่บางที.

บางครั้งกูก้อไม่เคยต้องการคำตอบสำหรับเหตุผลนั้นจริงๆหรอก

คำถามว่าทำไมของกูอาจเปนแค่เหตุผลเล็กๆที่กูยกขึ้นมา
บางทีกูกลัวด้วยซ้ำที่จะต้องฟังเหตุผลของคนอื่น
แม้เหตุผลนั้นจะประกอบไปด้วยเหตุผลมากมายหลายประการก็ตาม
แม้เหตุผลนั้นจะเปนความจิง
แต่นั้นไม่ใช่คำตอบของเหตุผลกู

เพื่อเป็นความสมดุลของโลก
กูเป็นคนที่เชื่อเสมอว่าไม่มีสิ่งไดเป็นสิ่งที่ไร้สาระ
ทุกอย่างเกิดมาพร้อมวัตถุประสงค์ในตัวของมัน

แต่ในบางครั้งมันอาจจะเกินความเข้าใจของเรา
หรือในบางครั้งเราเองอาจจะเข้าใจมันผิดผลาดไป

ในทุกครั้งที่กูไม่เข้าใจแต่ใส่ใจพอที่อยากจะเข้าใจ

ถ้ากูยังไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเรานั้นจบสิ้นเพียงแค่ประโยคนี้
กูก็จะพยายามทำความเข้าใจเท่าที่กูจะทำได้
และสิ่งที่เป็นองค์ประกอบที่จะทำให้กูเข้าใจได้
กูเรียกสิ่งนั้นว่า
"เหตุผล"



กูขอเหตุผล



โดยสรุปแล้ว
คำว่า
"ไม่มีเหตุผล"



...ไม่มีสำหรับคนอย่างกู...

-----------------------------

กูเป็นคนที่เคารพการตัดสินใจของอื่นนะ
กูเชื่อว่าอีกฝ่ายกระทำอะไรหรือพูดอะไรจะโกหกอะไรออกไป
ในนั้นต้องมีเหตุผลในอยู่ตัวเสมอ
และบางครั้งเค้าก็มีให้แค่นั้น... และบางครั้งเค้าก็พอใจจะให้แค่นี้...

ไม่ว่าจะแค่นั้นหรือแค่นี้กูก็ยินดีรับเหตุผลที่เค้ายื่นให้มาแต่โดยดี
ไม่ว่าสิ่งที่จะได้รับกลับมาจะทำให้กูรู้สึกยังไงก็ตาม

แล้วก็จะรู้สึกยังไงก็ตามแต่
นั้นคือส่วนที่ตัวกูเองจะรับไปพิจารณาว่าการกระทำของอีกฝ่ายส่งผลกระทบกับความรู้สึกกูยังไง
ดีหรือแย่
แม่งก็บั่นทอนที่ความรู้สึกกูไปเอง

...ก็แค่นั้น...

"กูเข้าใจ"
(กูหมายถึงกูรู้สึกเข้าไปในใจจริงๆ)
กูว่ามันเป็นอะไรที่แฟร์เหี้ยๆ

อยู่ในส่วนของเราจะตัดสินใจไป
ไม่ยุ่งกับการตัดสินใจของอีกฝ่าย ไม่ซักไซ้